Os alumnos de 4º PDC quixeron contribuir á celebración deste día cuns vídeos sobre lecturas de diferentes libros, nos que analizan diferentes aspectos dos mesmos.
A mensaxe que quixeron transmitir é que a lectura é un acto de rebeldía e unha revolución silenciosa. "Leer é reflexionar e atoparnos a nós mesmos".
CARTAS DE INVERNO, Agustín Fernández Paz. Alumna: Carla Pereiro Ruipérez
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA INSOLACIÓN", Horacio Quiroga.
Alumno: Alejandro González Muiños
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA GALLINA DEGOLLADA", Horacio Quiroga
Alumna: Sara Cabarcos Mouzo
LA TREGUA, Mario Benedetti. Alumna: María Fernanda Guevara González
O FARO DE AREALONGA, Uxía Casal. Alumno: Martín Pazos Otero
ROMEO E JABULILE, Lutz Van Dijk. Alumno: Jorge Pérez Rodríguez
SIN NOTICIAS DE GURB, Eduardo Mendoza. Alumno: Adrián Taibo Garabato
Mostrando entradas con la etiqueta vídeos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vídeos. Mostrar todas las entradas
2013/04/22
2013/03/16
Trinta e Dúas horas
No Día da Muller quixemos contribuír con este pequeno vídeo a dignificar a todas as mulleres que sofren inxustizas nunha sociedade na que o home segue " marcando o paso". Rachemos con esta situación e defendamos sempre o Dereito da Muller.
2012/12/21
O Apalpador
Con este vídeo da nosa compañeira Cristina Corral, queremos desexarvos un Bo Nadal e un Feliz Ano Novo 2013.
Video coa canción adicada a O Apalpador, personaxe tradicional galego que o 31 de decembro baixa das montañas de O Caurel para deixarlle castañas e agasallos ós nenos e nenas de Galicia. O personaxe deste vídeo está inspirado nas ilustraciones que del fixo Leandro Lamas.
Música orixinal: Javier Prado Espiñeira.
Letra: Cristina Corral Soilán
Exteriores gravados en Os Alargos (San Martín de Guillar) e Lugo.
O noso agradecemento ó gaiteiro Roi Adrio, ó castañeiro da Costa da Morte e ás tendas Triskel e At
2012/12/15
Por que nos enganchan as redes sociais
2012/12/02
A nosa historia en 2 minutos
Presentámosvos este vídeo excepcional feito por un alumno de Secundaria. O acompasamento de música e imaxes é perfecto. Así mesmo, reparade na súa estructura circular.
Vía A Profa.
Vía A Profa.
2012/12/01
Non desconectes ... !
Nesta sociedade avanzada do século XXI a excesiva conexión á tecnoloxía de última xeración fainos desconectar da realidade máis próxima e cotiá e mesmo nos impide gozar do que nos rodea.
2012/11/24
25 de novembro. Día Internacional da Loita contra a violencia de xénero
Con obxecto de conmemorar o Día contra a Violencia de Xénero, traballamos nas aulas diferentes actividades de opinión e de narración cos alumnos. Deste xeito damos a coñecer algunhas delas, tendo en conta que as propostas eran as seguintes: a) Texto de opinión b) Texto desde o punto de vista da muller maltratada. c) Texto desde o punto de vista dos fillos. d) Texto desde o punto do vista do maltratador. e) Texto desde o punto de vista da sociedade. Por suposto, queremos deste xeito con estas propostas didácticas unirnos ás protestas contra esta violencia que está a ser un azote para moitas mulleres.
¿Acaso tengo yo la
culpa?
Papá
y mamá gritan. Es normal, siempre lo hacen.
Hago
lo que ellos me mandan, pero aún así alzan sus voces tan alto que siento que la
culpa es mía. Y lo es. Realmente tiene que serlo porque cada vez que ellos
gritan me mandan a mi cuarto. Allí los escucho hasta que se callan. Pero hay
veces que no se callan. Y mamá llora y llora, pero no puedo salir porque si no…
porque si no papá me pega.
Una
vez me armé de valor y fui al salón. Allí estaban los dos. Mamá lloraba y le
decía que ella quería a aquel bebé. Papá sólo repetía que la culpa la había
tenido ella. Yo no entendía que querían decir, pero, como mamá, yo también
empecé a llorar, entonces él me escuchó. Me agarró del brazo y me zarandeó. Recuerdo
las palabras de mamá: “No descargues con la niña, la culpa la tienes solamente
tú”
Entonces
comprendí que quizás no era mi culpa, que realmente no había hecho nada malo,
pero, ¿entonces por qué gritan?
No
me gusta que mamá llore. A veces tiene heridas de esas que yo me hago en el
parque cuando el tobogán quema, ¿por qué las tiene si a ella no le gusta
tirarse por el tobogán?
Por Ana Naya, Silvia Varela, Teresa López, 4º ESO
Mi vida ya no tiene sentido.
Esto es una rutina en la que me he metido y no le veo salida. Ya no
pienso. Ya no siento. Ya no soy YO. Necesito huir. No merezco mi tortura. ¿Qué
hice yo? Me siento en mi propia cárcel. Sus palabras me queman. Sus manos me destrozan.
Estoy desesperada. Nadie parece verlo. Tienen que verlo. Quizás lo ignoran. No
entiendo nada, pero el abismo está ahí.
Por Sara Canle, Candela Costa, Sandra Campos,4ºESO
Suscribirse a:
Entradas (Atom)