Esta obra de Roberto Vidal Bolaño,Laudamuco, señor de ningures, foi publicada pola Editorial Pico Sacro en Compostela, no ano 1977. (Pandigada traxicómica do servo e o señor). O vídeo amosa un anaco da representación da obra polo CDG. O texto quere ser un intento de análise das estruturas de poder e dos seus resotes esenciais, feito non só dende a perspectiva de quen o detenta, senón e sobre todo, dende a de aqueles que o manteñen. Neste senso, o texto aborda como unha das características desas relacións de poder as connotacións mítico-relixiosas nas que este se arroupa e os supostos valores morais (a fidelidade, o espírito de servizo, o servilismo, etc.) que fan posible a súa existencia. A relación servo-señor que o texto presenta dase no intre no qeu xa non semellan existir razóns que puidesen facer xustificable a necesidade de seguila mantendo. Un rei é destronado e condeado a morte, a revolución popular ten trunfado e non obstante o seu servo máis fidel segue con el, servíndoo aínda, porque para el e por enriba de todo, segue sendo "O Rei". A situación límite presentada no texto faille adquirir a este un carácter grotesco, case que choqueiro, que a montaxe quixo potenciar, tencionando que os personaxes adquirisen unha dimensión degradante, grotesca e distorsionada, esfeluxando as súas características esenciais para facelas máis recoñecibles. A obra traballouse na aula cos alumnos de 4º de ESO/PDC, analizando os diferentes aspectos que se reflicten na reseña anterior, así coma outras actividades relativas ao autor ao que este ano se lle dedican as Letras Galegas.
Mostrando entradas con la etiqueta Letras galegas 2013. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Letras galegas 2013. Mostrar todas las entradas
2013/05/15
Laudamuco señor de ningures
Esta obra de Roberto Vidal Bolaño,Laudamuco, señor de ningures, foi publicada pola Editorial Pico Sacro en Compostela, no ano 1977. (Pandigada traxicómica do servo e o señor). O vídeo amosa un anaco da representación da obra polo CDG. O texto quere ser un intento de análise das estruturas de poder e dos seus resotes esenciais, feito non só dende a perspectiva de quen o detenta, senón e sobre todo, dende a de aqueles que o manteñen. Neste senso, o texto aborda como unha das características desas relacións de poder as connotacións mítico-relixiosas nas que este se arroupa e os supostos valores morais (a fidelidade, o espírito de servizo, o servilismo, etc.) que fan posible a súa existencia. A relación servo-señor que o texto presenta dase no intre no qeu xa non semellan existir razóns que puidesen facer xustificable a necesidade de seguila mantendo. Un rei é destronado e condeado a morte, a revolución popular ten trunfado e non obstante o seu servo máis fidel segue con el, servíndoo aínda, porque para el e por enriba de todo, segue sendo "O Rei". A situación límite presentada no texto faille adquirir a este un carácter grotesco, case que choqueiro, que a montaxe quixo potenciar, tencionando que os personaxes adquirisen unha dimensión degradante, grotesca e distorsionada, esfeluxando as súas características esenciais para facelas máis recoñecibles. A obra traballouse na aula cos alumnos de 4º de ESO/PDC, analizando os diferentes aspectos que se reflicten na reseña anterior, así coma outras actividades relativas ao autor ao que este ano se lle dedican as Letras Galegas.
2013/05/07
LETRAS GALEGAS, 2013
 |
ROBERTO VIDAL BOLAÑO (1950, Compostela)
"Non existe un pobo con alma sen poetas que o canten"
Recomendámosvos desde este blog a lectura do libro, Un chapeu negro e un nariz de pallaso, de Montse Penas e Gonzalo Enríquez. Editorial Galaxia.
Roi, o fillo de Roberto, conta que seu pai popularizou o seu nariz de pallaso en Sen ir máis lonxe.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)