Homenaxe a Rosalía de Castro na celebración do 150 aniversario de "Cantares Gallegos".
Mostrando entradas con la etiqueta conmemoracións. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta conmemoracións. Mostrar todas las entradas
2013/06/14
2013/05/19
Correlingua 2013
Vídeo gañador do Correlingua 2013, dirixido polo profesor Xosé Seoane.Nel participan alumnos e alumnas do IES Isaac Díaz Pardo, de Sada.
2013/05/15
Laudamuco señor de ningures
Esta obra de Roberto Vidal Bolaño,Laudamuco, señor de ningures, foi publicada pola Editorial Pico Sacro en Compostela, no ano 1977. (Pandigada traxicómica do servo e o señor). O vídeo amosa un anaco da representación da obra polo CDG. O texto quere ser un intento de análise das estruturas de poder e dos seus resotes esenciais, feito non só dende a perspectiva de quen o detenta, senón e sobre todo, dende a de aqueles que o manteñen. Neste senso, o texto aborda como unha das características desas relacións de poder as connotacións mítico-relixiosas nas que este se arroupa e os supostos valores morais (a fidelidade, o espírito de servizo, o servilismo, etc.) que fan posible a súa existencia. A relación servo-señor que o texto presenta dase no intre no qeu xa non semellan existir razóns que puidesen facer xustificable a necesidade de seguila mantendo. Un rei é destronado e condeado a morte, a revolución popular ten trunfado e non obstante o seu servo máis fidel segue con el, servíndoo aínda, porque para el e por enriba de todo, segue sendo "O Rei". A situación límite presentada no texto faille adquirir a este un carácter grotesco, case que choqueiro, que a montaxe quixo potenciar, tencionando que os personaxes adquirisen unha dimensión degradante, grotesca e distorsionada, esfeluxando as súas características esenciais para facelas máis recoñecibles. A obra traballouse na aula cos alumnos de 4º de ESO/PDC, analizando os diferentes aspectos que se reflicten na reseña anterior, así coma outras actividades relativas ao autor ao que este ano se lle dedican as Letras Galegas.
2013/05/08
O chapeu naceu en Roberto máis tarde ca o nariz..
Vede este interesante vídeo para vos informardes sobre diferentes aspectos do gran dramaturgo, Roberto Vidal Bolaño. Doutra banda, está vencellado co libro que vos recomendamos, Un chapeu negro e un nariz de pallaso.
2013/05/07
LETRAS GALEGAS, 2013
![]() |
ROBERTO VIDAL BOLAÑO (1950, Compostela)
"Non existe un pobo con alma sen poetas que o canten"
Recomendámosvos desde este blog a lectura do libro, Un chapeu negro e un nariz de pallaso, de Montse Penas e Gonzalo Enríquez. Editorial Galaxia.
Roi, o fillo de Roberto, conta que seu pai popularizou o seu nariz de pallaso en Sen ir máis lonxe.
2013/04/28
Danza y poesía
The Me Bird from 18bis on Vimeo.
(Pablo Insulidae Nigra) EL PÁJARO Y YO
ME llamo pájaro Pablo,
ave de una sola pluma,
volador de sombra clara
y de claridad confusa,
las alas no se me ven,
los oídos me retumban
cuando paso entre los árboles
o debajo de las tumbas
cual un funesto paraguas
o como una espada desnuda,
estirado como un arco
o redondo como una uva,
vuelo y vuelo sin saber,
herido en la noche oscura,
quiénes me van a esperar,
quiénes no quieren mi canto,
quiénes me quieren morir,
quiénes no saben que llego
y no vendran a vencerme,
a sangrarme, a retorcerme
o a besar mi traje roto
por el silbido del viento.
Por eso vuelvo y me voy,
vuelo y no vuelo pero canto:
soy el pájaro furioso
de la tempestad tranquila.
Lee todo en: El pájaro yo - Poemas de Pablo Neruda http://www.poemas-del-alma.com/pablo-neruda-el-pajaro-yo.htm#ixzz2Rl45sQIP
2013/04/22
Día Internacional do Libro e dos dereitos de Autor, 23 de Abril de 2013
Os alumnos de 4º PDC quixeron contribuir á celebración deste día cuns vídeos sobre lecturas de diferentes libros, nos que analizan diferentes aspectos dos mesmos.
A mensaxe que quixeron transmitir é que a lectura é un acto de rebeldía e unha revolución silenciosa. "Leer é reflexionar e atoparnos a nós mesmos".
CARTAS DE INVERNO, Agustín Fernández Paz. Alumna: Carla Pereiro Ruipérez
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA INSOLACIÓN", Horacio Quiroga.
Alumno: Alejandro González Muiños
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA GALLINA DEGOLLADA", Horacio Quiroga
Alumna: Sara Cabarcos Mouzo
LA TREGUA, Mario Benedetti. Alumna: María Fernanda Guevara González
O FARO DE AREALONGA, Uxía Casal. Alumno: Martín Pazos Otero
ROMEO E JABULILE, Lutz Van Dijk. Alumno: Jorge Pérez Rodríguez
SIN NOTICIAS DE GURB, Eduardo Mendoza. Alumno: Adrián Taibo Garabato
A mensaxe que quixeron transmitir é que a lectura é un acto de rebeldía e unha revolución silenciosa. "Leer é reflexionar e atoparnos a nós mesmos".
CARTAS DE INVERNO, Agustín Fernández Paz. Alumna: Carla Pereiro Ruipérez
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA INSOLACIÓN", Horacio Quiroga.
Alumno: Alejandro González Muiños
CUENTOS DE AMOR, LOCURA Y MUERTE "LA GALLINA DEGOLLADA", Horacio Quiroga
Alumna: Sara Cabarcos Mouzo
LA TREGUA, Mario Benedetti. Alumna: María Fernanda Guevara González
O FARO DE AREALONGA, Uxía Casal. Alumno: Martín Pazos Otero
ROMEO E JABULILE, Lutz Van Dijk. Alumno: Jorge Pérez Rodríguez
SIN NOTICIAS DE GURB, Eduardo Mendoza. Alumno: Adrián Taibo Garabato
2013/03/21
Día da Poesía
Celebremos este Día Internacional da Poesía rendéndolle unha pequena homenaxe ao noso grandísimo poeta Manuel María.
2013/03/16
Trinta e Dúas horas
No Día da Muller quixemos contribuír con este pequeno vídeo a dignificar a todas as mulleres que sofren inxustizas nunha sociedade na que o home segue " marcando o paso". Rachemos con esta situación e defendamos sempre o Dereito da Muller.
2013/03/07
Día Internacional da muller 2013
MAMÁ.
Espero
que algún Día pueda Abrazarte sin que
sea un sueño, Madre. Mientras, yo seguiré esperando la muerte para estar a tu
lado.
16 de marzo de 1976
El
día había empezado de lo más normal, las cosas seguían igual que siempre; papá
siempre estaba sentado en su taller, trabajando menos que mamá con un sueldo
más alto que el de una mujer humilde y trabajadora.
La
historia de mi madre no era la de una mujer normal, era una mujer que tenía que
cuidar de su hija, tenía que hacer los quehaceres de la casa y aún así tenía
que sacar el tiempo para todo, incluso para trabajar en múltiples cosas como
limpiar casas y cuidar los hijos de otras personas .
Aquel
día mamá había llegado Cansada. Siempre llegaba a su cuarto se encerraba en él
y, como río caudaloso, lloraba a
borbotones.
¡Qué
impotencia sentía a veces por no poder ayudarla!
En ocasiones, mi padre se levantaba de su
taller y empezaba a ejercer su mando cual tirano de la antigüedad.
¿Qué
pasa en esta Casa? ¿Es que no hay nadie que cocine mientras yo trabajo? Dos
mujeres aquí mantenidas y ni siquiera
pueden servirme un miserable plato de comida.
Mamá
simplemente se levantaba de su cama y sin responder a nada de lo que este
sujeto decía, hacía sus cosas y empezaba a cocinar.
Esa
misma noche mi abuela -por así decirlo- “venía a echar una mano a mamá en sus quehaceres”, algo
que “papá” odiaba. Era como si él disfrutase maltratando a la mujer que me había dado la vida.
-
Ya está la vieja
putilla del pueblo por esta casa.
Mi
abuela también era como mi madre y hacía
caso omiso a lo que éste decía.
Entonces,
de repente, mi Madre dijo:
-
Martina, vete a
tu habitación
Al
dirigirme a la habitación, poco a poco
empezaba a escuchar las discusiones que eran normales entre ellos, pero esta vez mamá se había cansado del individuo
que se hacía llamar mi padre.
Cada
vez las discusiones eran más y más frecuentes; mi padre, “con palabras suaves”,
era un hijo de puta, era un machista que
pensaba que las mujeres eran un objeto prácticamente sexual.
En
fin, yo estaba tan asustada de presenciar tantas disputas, que decidí salir a
ver qué pasaba, por qué discutían. Fue
lo peor que podía haber hecho.
Mi
abuela lloraba y a la vez hablaba con
alguien por teléfono.
Al
cabo de una hora vinieron a casa unos señores de uniforme verde, entraban a la
habitación de mamá.
Y
mi abuela decía:
-
Cariño, no pasa
“nada”
Después
de haber pasado algunos minutos, los señores de uniforme verde se llevaban a
mamá, pero ella estaba dormida así que no entiendo por qué se la llevaban.
Omar Steven Calvo Becerra, 2º de ESO
2013/02/23
Día de Rosalía de Castro 2013
TODAS CON ROSALÍA
"Rosalía non entende de donos; naceu libre e está viva".
Un grupo de escritoras galegas quixo unirse para continuar dando vida a Rosalía. Así, organizándose espontaneamente a través das redes sociais, decidiron colaborar na gravación dun vídeo colectivo no que teñen cabida escritoras e non escritoras, nenas, mozas e vellas, feministas, transfeministas, actrices, vendedoras, estudantes, afectadas polas preferentes, libreiras, mulleres contra o maltrato, mestras, profesoras, persoal sanitario, ecoloxistas... Mulleres falando de mulleres, e ao tempo, falando de todos, falando dos que aquí e agora sofren. Este vídeo coral pretende seguir o exemplo de conciencia e rebeldía da grande escritora ao recitar os seus versos desde o presente.
Vía AELG
"Rosalía non entende de donos; naceu libre e está viva".
Un grupo de escritoras galegas quixo unirse para continuar dando vida a Rosalía. Así, organizándose espontaneamente a través das redes sociais, decidiron colaborar na gravación dun vídeo colectivo no que teñen cabida escritoras e non escritoras, nenas, mozas e vellas, feministas, transfeministas, actrices, vendedoras, estudantes, afectadas polas preferentes, libreiras, mulleres contra o maltrato, mestras, profesoras, persoal sanitario, ecoloxistas... Mulleres falando de mulleres, e ao tempo, falando de todos, falando dos que aquí e agora sofren. Este vídeo coral pretende seguir o exemplo de conciencia e rebeldía da grande escritora ao recitar os seus versos desde o presente.
Vía AELG
2012/12/06
Estatuto de Galicia, 6 de decembro de 2012
O Estatuto de Autonomía de Galicia, é a norma institucional básica de Galicia.
No marco da Constitución española
de 1978, o Estatuto de Galicia, recoñece a esta comunidade autónoma a súa
condición de nacionalidade histórica.
Lei Orgánica 1/1981, de 6 de abril, que regula o Estatuto de Autonomía de
Galicia, e publicado no BOE o 28 de abril e no DOG nº 24 de outubro.
Facendo un pouco de historia...
O 6 de decembro é, segundo o calendario de días festivos
vixente en todo o Estado, o Día da Constitución, e nel conmemoráse o referendo
da Carta Magna española, celebrado nese día en 1978. Corenta e sete anos antes en Galicia celebrouse
outra 'constitución', menos lembrada na actualidade pero de importancia para o
país dada a súa influencia, por exemplo, na loita polo Estatuto de Autonomía de
1936, base para o acceso ao réxime autonómico posterior ao franquismo. Esta 'constitución' foi a do Partido
Galeguista (PG) que, convocada como "VII Asambreia do nacionalismo"
tiña como obxectivo fundamental, segundo deixou escrito Alexandre Bóveda, a
"unificación da laboura galeguista en toda Galiza".
A
miña Patria natural é a Galiza. Ámoa fervorosamente. Endexamais a
traizoaría, aínda que se me concedesen séculos para vivir. Adóroa até
máis alá da miña morte (...) Fixen canto puiden pola Galiza e máis faría
se puidese. Se non podo, até gostaría de morrer pola miña Patria.
Alexandre Bóveda
Vía Agrupación Cultural Alexandre Bóveda
2012/11/24
25 de novembro. Día Internacional da Loita contra a violencia de xénero
Con obxecto de conmemorar o Día contra a Violencia de Xénero, traballamos nas aulas diferentes actividades de opinión e de narración cos alumnos. Deste xeito damos a coñecer algunhas delas, tendo en conta que as propostas eran as seguintes: a) Texto de opinión b) Texto desde o punto de vista da muller maltratada. c) Texto desde o punto de vista dos fillos. d) Texto desde o punto do vista do maltratador. e) Texto desde o punto de vista da sociedade. Por suposto, queremos deste xeito con estas propostas didácticas unirnos ás protestas contra esta violencia que está a ser un azote para moitas mulleres.
¿Acaso tengo yo la
culpa?
Papá
y mamá gritan. Es normal, siempre lo hacen.
Hago
lo que ellos me mandan, pero aún así alzan sus voces tan alto que siento que la
culpa es mía. Y lo es. Realmente tiene que serlo porque cada vez que ellos
gritan me mandan a mi cuarto. Allí los escucho hasta que se callan. Pero hay
veces que no se callan. Y mamá llora y llora, pero no puedo salir porque si no…
porque si no papá me pega.
Una
vez me armé de valor y fui al salón. Allí estaban los dos. Mamá lloraba y le
decía que ella quería a aquel bebé. Papá sólo repetía que la culpa la había
tenido ella. Yo no entendía que querían decir, pero, como mamá, yo también
empecé a llorar, entonces él me escuchó. Me agarró del brazo y me zarandeó. Recuerdo
las palabras de mamá: “No descargues con la niña, la culpa la tienes solamente
tú”
Entonces
comprendí que quizás no era mi culpa, que realmente no había hecho nada malo,
pero, ¿entonces por qué gritan?
No
me gusta que mamá llore. A veces tiene heridas de esas que yo me hago en el
parque cuando el tobogán quema, ¿por qué las tiene si a ella no le gusta
tirarse por el tobogán?
Por Ana Naya, Silvia Varela, Teresa López, 4º ESO
Mi vida ya no tiene sentido.
Esto es una rutina en la que me he metido y no le veo salida. Ya no
pienso. Ya no siento. Ya no soy YO. Necesito huir. No merezco mi tortura. ¿Qué
hice yo? Me siento en mi propia cárcel. Sus palabras me queman. Sus manos me destrozan.
Estoy desesperada. Nadie parece verlo. Tienen que verlo. Quizás lo ignoran. No
entiendo nada, pero el abismo está ahí.
Por Sara Canle, Candela Costa, Sandra Campos,4ºESO
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




